BİTLİ PİLEYBOY

Sokağa çıkıp dolaşmak çok sıradan bir iştir. Bazen vakit geçirmek üzere sokağa çıkıp sağa sola bakarak dolaşır, bazen de yan yana sıralanmış dükkânların önlerinden vitrinlerine bakarak geçip gideriz.

Çarşı pazarlarda, açık havada, parklarda, deniz kenarlarında, kırlarda, ormanlarda dolaşır dururuz.

Hepsi bir başka güzeldir. Bahar günlerinde, yağmurun yağdığı, karın yağdığı zamanlarda, gece yarısının ayazında, hepsinin ötesinde yabancı olmadığın yerlerde. Limasol’da ki, akşam gezintilerimin birinde…

İnsan gezinirken etrafına bakacak, yolda durup vitrin seyredecek, birinin yüzüne bakacak, ağır ağır yürüyecek, tanıdığı birilerini görecek belki bir iki laf edecektir değil mi?  Sonra limandaki cafelerden birine oturup soğuk bir “Keo Beer” içebilmek, bütün bunları yabancı olduğunuz ve lisanını çok iyi bilmediğiniz bir yerde yapabilmek o kadar da sıradan bir iş değildir. Neden mi? Bende tam onu anlatacaktım:

Buradaki mahalle aralarındaki evlerin ağzı burnu yoktur ama çift kanatlı tahta panjurlu pencerelerin önünde oturan Rum kızları vardır. Bazen kapının önüne çıkarlar, saatlerce sağa sola bakarlar, adam bulurlarsa çene çalarlar, uzaktan geçenlere laf atarlar, birde kalın ve biçimli yere sağlam basan bacakları, siyah saçları, kara gözleriyle bir başka türlü güzel olurlar.

Bir gün oturduğumuz evin önünden aşağı doğru inmeye başladım, pencerenin önünde oturan Rum kızının bana anlamadığım bir laf attığını duydum ve ona doğru gülümseyerek, Hello dedim.

Benim bir yabancı olduğumu halimden ve tavrımdan hemen anlamıştı ama yine bir şeyler söylemeye devam etti, söylediklerinden anladığımın bir iki kelimeye karşılık vermeye çabaladım ancak çabam boşunaydı söylediklerimden hiçbir şey anlamamıştı, adını sordum; Keti olduğunu söyledi, İstanbul’dan geldiğimi anlatmaya çalıştım.

Esmer, siyah saçlı, kömür gözlü bir güzeldi Keti.

Her sabah, bisikletime binerek İngilizlere ait Akrotiri üssünün tuz düzlüklerinde dolaştıktan sonra, Keti’nin evinin önüne gider onu görebilmek için sokak aralarında gezinirdim.

Bir gün elindeki hasır çantasıyla evden çıktığını gördüm ve hemen yanına giderek, nereye diye sordum?

Gülümseyerek plaja gidiyorum dedi.

İyi seni götürebilirim dedim ve bisikletimin arkasındaki yeri gösterdim, Keti bisikletin ön tarafında oturmak istedi, elindeki hasır çantasını arkaya koyduktan sonra, Keti’yi önümdeki boşluğa yerleştirdim. Bisikletin pedallarına olanca gücümle basarak plaja doğru adeta uçarak gittik.  Heyecanımdan bisikletimin önündeki asfalt, sanki bir canavar tarafından yenilip yutuluyormuş gibi geliyordu bana, sonradan bisikletime “Yol yiyen canavar” adını takmıştık Keti’yle.

Plaja geldiğimizde üzerindeki elbiseyi atmış, bikinisiyle kalmıştı. Öğrendiğim kadarıyla, Limasol’a gelmeden önce civar köylerden birinde dünyaya gelmişti. Yani bir Rum köylüsüydü Keti ama denize bikiniyle girecek kadarda medeniydi.

Burada bir parantez açarak Kıbrıs’ın köylerinde yaşayan Türklerinde bikiniyle denize girdiklerini belirtmem gerek.

Sonrasındaysa Keti ile birlikte geçen plaj günlerinin ardından, Türkiye’ye geri dönme zamanı gelmişti.

İki insan ve Akdeniz’in tuzlu sularında devam eden basit bir beraberlik, naif bir resim gibi çok şeyi anlatıyordu.

Şimdi birde alayu valayla tanıtımları yapılan “Bitli Pileyboy” adlı kitabın sayfalarındaki zavallı ifadelere bakalım;

Beyoğlu-Cihangir gecelerinde neler oluyor, kimin eli kimin cebindeymiş? Bir gecede dokuz kızla beraber olan Ahmet’in öyküsü ve hiçbir kadının hoşlanmadığı adamla yatmaz diyen ama bir yandan da beş kadının bir adamın üstüne atladığı gecelerden bahseden bir kitabın sayfalarını çevirdikçe neler öğreniyoruz.

Yazar Arzum Uzun kitapta geçen konuşmaların ya da bilgilerin hepsi gerçek. Şahit olduğum şeyler. Yazarken bende çok gülmüştüm diyor.

“Booty call” yapmak yani bir tanıdığıyla gecelik aşk yaşamak isteyen saat 02’den sonra bir kez cep telefonunu çaldırıp kapatıyormuş mesela.

Birde “Kıbrıslı Kız” deyimi varmış?

“Uzaktan görüyormuşsun aa ne güzel diyormuşsun, ama ağzını açınca, gapçez, gitçez, domatçık dermiş. O zaman uzaktan sevmek en güzeli diyormuşsun”

Kalamış yerli yeksan edildikten sonra, yıldızı parlayan Ortaköy’ü ele geçiren uyanık esnafgillerin ardından dünyanın hiçbir yerinde önemsenmeyen adreslerinden birisi olan Cihangir semtine taşınan entel dantel takımının sanki kendine özgü geliştirdiği yaşam felsefesinin ne kadar kısır ve ne kadar zavallı olduğunun bir kanıtı gibi  değil mi bu kel alaka “Bitli Pileyboy” kitabı?

BİTLİ PİLEYBOY” üzerine 1 düşünce

  1. Aktardığın bir paragraftan yazarın hayatında Kıbrıs’a gitmediği ve orada insanların nasıl konuşup, nasıl davrandığından bihaber olduğu kesin.

    Herşeye üçüncü kulaktan şahit olup, yaşanmış, denenmiş, hiç bir fikri olmadığı belli. Para kazanmayı öğrenmiş bir kayıp daha!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

1 × = 10